Huilend te paard

Ik weet nog dat ik vroeger met Furtje huilend in de les op haar zat. Dat mijn armen pijn deden en dat ik wist dat ze niet gelukkig was maar gewoon weg niet wist wat ik moest veranderen. 

Die tijd, die dagen. Ik ben niet bang om toe te geven dat ik een groot aandeel heb gehad om Furtje kapot te rijden. Maar door haar ben ik wel knopen gaan doorhakken. Dit is hoe ik het niet wil. 

Nu, zeker bijna 10 jaar later weet ik dat mijn paarden wel gelukkig zijn, dat mijn armen absoluut geen pijn meer doen en dat ik met een gelukzalig en zacht gevoel van mijn paarden af kom. 

Het is als mediteren op je paard, elke spier en elke beweging, elke pas die ze zetten en maken voel ik en kijk ik of ze zichzelf optimaal kunnen laten functioneren. Een continue gesprek tussen mij en het paard. Elke pas en niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. Of ze spanning hebben, iets heel moeilijk of te moeilijk vinden en wanneer ze me nodig hebben om iets te durven of te ontspannen. 

Een continue gesprek tussen mij en het paard. En dan een keer het antwoord krijgen 'aahhh, ja dit kan ik wel en nu doe je het goed.' 

Tja. Daar word ik gelukkig van. 

 

In de nieuwe cursus Trainen vanuit Biomechanica leg ik een groot deel van de theorie uit om op deze manier te gaan trainen. 

 

www.malise.nl

Foto: Nikki de Kerf