Levi zijn reis in het jonge paarden programma

Wat een prachtig dier is dit!
Levi is bezig met zijn balans. En dat is niet makkelijk! Hij heeft namelijk een extra rib aan zijn rechterzijde, die zit heel dicht bij zijn heupbot en je kunt je voorstellen dat dat heel vervelend is als zijn rib zijn heup raakt. Daarnaast heeft hij aan zijn linkervoorbeen flink litteken weefsel en is hij aardig vaak (door onvoorspelbaar gedrag) gevallen. Dit maakt dat zijn lichaam niet meer optimaal functioneert.
In het begin van zijn training heb ik me gefocust op een ingang naar communicatie. Doormiddel van hersenwerk en uitdagende spelletjes kreeg hij meer interesse in het werk met mensen. Pas daarna ben ik langzaam gaan werken aan de afspraken. Halthouden, achterwaarts, meelopen. Met het hersenwerk en de afspraken had ik genoeg vertrouwen in hem om in de bak te gaan werken met grondwerk op lichaamstaal. Spelenderwijs ben ik met hem gaan werken aan grenzen, reageren op hulpen en zijn lichaam loslaten. Dit ging met ups en downs.
Elke dag had hij uitdagingen. Van de maaier van de buren tot zijn eigen lichaam tot de overprikkeling die een jong paard met zo’n sensitief karakter kan hebben.
En elke dag liet hij steeds meer zien wat voor bijzondere jonge man onder zijn uitbarstingen zat. Hoe zacht, speels en ook klein hij is.
Toen we met zijn lijf bezig gingen en het opstappen zei hij nee. In plaats van dat hij trots werd, werd hij angstiger, overprikkeld en steeds minder in zijn vertrouwen. We hebben nog eens goed naar zijn lijf gekeken en de beslissing genomen om het rijden uit te stellen. Eerst de focus op de balans te leggen. En zo doende ben ik met hem gaan zoeken, weer naar een ingang voor communicatie maar dit keer over zijn lijf.
De eerste reactie was ‘Hier blijf je vanaf! Mijn lijf is van mij!!’. ‘Oke’, zei ik, ‘jouw lijf is van jou. Ik zal niet over die grenzen gaan. Kunnen we ze wel opzoeken denk je?’ Vroeg ik aan hem.
Elke training was een spel. Een onderling gesprek over wat wel en niet kon. Zoeken naar de grens en kijken of de grens dan bereikt was of dat ik nog wat meer door kon vragen.
En nu.. Wauw. De onleesbare handleiding is leesbaar geworden. Hij heeft duidelijke nee punten en die respecteer ik. Ondertussen krijg ik steeds meer ‘JA! Ik snap het! Ik kan dit!’ En elke keer als ik zie dat hij zijn oortjes rustig laten ontspannen, zijn lippen zacht op elkaar liggen en er kleine briesjes van aanspanning komen, krijg ik een euforische gevoel. Je ziet het.. Hij snapt het.
Hij kan het.
Ik ben zo trots en zo dankbaar dat ik zulke mooie paarden mag begeleiden in hun opleiding naar rijpaard. Soms duurt het langer en soms gaat het snel. Maar het is altijd een reis.
De maanden dat ze hier staan houd ik ze onder mn vleugels. Ik zet alles in om ze te helpen en zien zoals ze echt zijn. Met de mooie en minder mooie kanten. Ze zijn veilig. En niet alleen de paarden maar ook de eigenaar.
Nienke is een geweldig persoon voor Levi. Ze doet alles om te leren en doen wat hij nodig heeft en ook haar gaat het lukken. Ze mag zien hoe mooi haar grote stoere Levi is gegroeid en ze mag voelen hoe fijn hij praat met ons.
Dit is het. Dit is waarvoor ik me elke dag inzet, vroeg opsta en hard werk in de buitenlucht. Dit is waarvoor ik soms stress, zoek, mezelf gek denk en elke dag weer puzzelstukken verzamel.
Als dan aan het eind het paard zo zacht is, en de eigenaar samen met zijn/haar paard verder kan.. Dan is de reis bij mij compleet.
Levi en Nienke krijgen nog begeleiding na dit traject maar Levi mag mee naar een fijne paddock paradise. En als Nienke het even niet meer weet, dan ben ik er voor ze.